Całka (ang. integral od łac. integer – całkowity) – termin będący daleko idącym uogólnieniem sumowania liczb. W przypadku ciągłych, nieujemnych funkcji rzeczywistych całka może być interpretowana jako pole figury zawartej pod wykresem funkcji i ograniczonej osią Ox. Pojęcie całki, intuicyjnie, może być wiązane właśnie z polem powierzchni, objętością. W języku potocznym przez słowo całka rozumie się najczęściej całkę nieoznaczoną, mającą ścisły związek z problemem znajdowania pola powierzchni pod wykresem funkcji. Przez całkowanie rozumie się operacja znalezienia całki oznaczonej lub nieoznaczonej pewnego wyrażenia. W tym drugim przypadku, a konkretniej w przypadku całki Riemanna jest to operacja odwrotna do różniczkowania. Nie istnieje algorytm, za pomocą którego można by scałkować każde wyrażenie.
Istotą praktycznej “sztuki” obliczania całek nieoznaczonych jest przekształcenie całki początkowej do takiej postaci, dla której można już zastosować wzory z tablic całek. Stosuje się przekształcenia algebraiczne (np. przedstawienie funkcji wymiernej w postaci sumy ułamków prostych) lub trygonometryczne. Specjalistyczne tablice są często bardzo szczegółowe i do niedawna były niezbędne w pracy inżynierów. Współcześnie coraz częściej używa się do tego programów komputerowych. Do obliczania całek oznaczonych używa się różnych metod numerycznych (zob. całkowanie numeryczne). Wśród metod obliczeń symbolicznych całek oznaczonych jak i nieoznaczonych najważniejsze to całkowanie przez części i całkowanie przez podstawienie.
