Ekstremum (l. mn. ekstrema; z łac. extrēmum – koniec) – w analizie matematycznej największa lub najmniejsza wartość funkcji.
* Funkcja f(x)\, przyjmuje w punkcie x_0\, maksimum lokalne (odpowiednio: minimum lokalne), jeśli w pewnym otwartym[1] otoczeniu tego punktu (np. w pewnym przedziale otwartym) funkcja nigdzie nie ma wartości większych (odpowiednio: mniejszych). Czytaj resztę wpisu »
Słowo algebra pochodzi z tytułu dzieła uczonego arabskiego Al Chuwarizmiego (VIII / IX wiek) Hisab al-dżabr wa’l-mukabala (O odtwarzaniu i przeciwstawianiu) dotyczącego przenoszenia wyrazów o współczynnikach ujemnych z jednej strony równania na drugą oraz skracania równań stronami. Początkowo, jak wskazuje pochodzenie jej nazwy, algebra zajmowała się rozwiązywaniem równań pierwszego i drugiego stopnia o współczynnikach liczbowych.
Całka (ang. integral od łac. integer – całkowity) – termin będący daleko idącym uogólnieniem sumowania liczb. W przypadku ciągłych, nieujemnych funkcji rzeczywistych całka może być interpretowana jako pole figury zawartej pod wykresem funkcji i ograniczonej osią Ox. Pojęcie całki, intuicyjnie, może być wiązane właśnie z polem powierzchni, objętością. W języku potocznym przez słowo całka rozumie się najczęściej całkę nieoznaczoną, mającą ścisły związek z problemem znajdowania pola powierzchni pod wykresem funkcji. Przez całkowanie rozumie się operacja znalezienia całki oznaczonej lub nieoznaczonej pewnego wyrażenia. W tym drugim przypadku, a konkretniej w przypadku całki Riemanna jest to operacja odwrotna do różniczkowania. Nie istnieje algorytm, za pomocą którego można by scałkować każde wyrażenie.
Butelka Kleina – jednostronna powierzchnia (rozmaitość dwuwymiarowa) bez brzegu. Opisana w 1882 przez niemieckiego matematyka Felixa Kleina.
Nazwa tej powierzchni powstała najprawdopodobniej wskutek pomyłki tłumacza – w niemieckiej nazwie „powierzchnia Kleina” (niem. die Klein´sche Fläche) wyraz die Fläche (powierzchnia) pomylono z podobnie brzmiącym die Flasche (butelka). Ponieważ jednak nowa nazwa upowszechniła się w świecie i dobrze kojarzy się z kształtem powierzchni, przyjęła się również w Niemczech.
Abakus, abak, deska z wyżłobionymi rowkami, które symbolizowały kolejne potęgi dziesięciu. Ułatwiało liczenie, używane w Rzymie i Grecji od 440 p.n.e. do XVIII wieku – prekursor liczydła i maszyn liczących. Był używany także w innych krajach Europy. Obliczeń dokonywano poprzez wkładanie i przekładanie kamyków w rowkach.
